Phasmophobia

Gry wideo próbują uchwycić grozę nawiedzenia przez ducha praktycznie od narodzin tego medium, ale niewiele z nich udało się to tak skutecznie, jak kooperacyjnej grze grozy Phasmophobia. W Phasmophobii zagrożenie duchami nie jest założeniem, ale nieuchronnością. Gracze rozpoczynają grę jako badacze zjawisk paranormalnych wysłani do domu w poszukiwaniu widmowych mieszkańców. Jeśli widziałeś jakikolwiek program o polowaniu na duchy, prawdopodobnie znasz narzędzia, którymi dysponują gracze. Nowoczesna technologia, taka jak czytniki EMF i zaawansowane aparaty cyfrowe, towarzyszy bardziej nadnaturalnym narzędziom, takim jak krucyfiksy.

Ponieważ każdy gracz może posiadać tylko trzy przedmioty - i ponieważ każde z narzędzi może być krytycznym atutem w odpowiedniej sytuacji - praca zespołowa jest niezbędna do osiągnięcia sukcesu. Niektóre narzędzia - jak latarka - będą obowiązkowe dla praktycznie każdego, podczas gdy inne narzędzia muszą być używane w tandemie ze sobą, aby uzyskać najlepszy efekt. Inne gry grozy mogą kłaść nacisk na przerażające zaskoczenia, ale Phasmophobia jest poświęcona zmuszaniu bohaterów do przygotowania się na nieznane, a następnie rzucaniu w nich podkręconej piłki, która zmusza ich do podkreślenia.

Ale prawdziwym blaskiem Phasmophobii jest to, jak wykorzystuje współpracę graczy przeciwko nim. Ponieważ podczas gdy duchy aktywnie polują, mogą używać twojego głosu przez radio, aby polować na ciebie. Okresy częstej komunikacji będą często przerywane napiętymi, radiowymi momentami ciszy, w których gracze starają się jak najlepiej rozeznać problem i skoordynować środki, aby zrobić to werbalnie. Jeszcze fajniejsze jest to, że głos gracza może być również używany do komunikacji z tymi duchami. Zadawanie duchom pytań będzie czasem wywoływać odpowiedzi za pomocą urządzeń w całym domu, takich jak tablice Ouija. Kiedy już dowiesz się więcej o duchach, możesz nawet werbalizować informacje o nich, aby wyciągnąć je z ukrycia. U podstaw tej mechaniki leży imponująco wyrafinowany system sztucznej inteligencji, który potrafi rozpoznać słowa kluczowe wypowiadane przez graczy i wykorzystać je do wywnioskowania planów graczy oraz ustalenia własnych ruchów.

Sercem Phasmophobii jest zmysł śledczy, który niesie ze sobą dobrze wyważony system ryzyka i nagrody. Twoim celem nie jest egzorcyzmowanie duchów, a jedynie ustalenie, jakiego rodzaju jest to duch. I choć gra zaczyna się od wyznaczenia stosunkowo prostych celów z niewielkim ryzykiem, ta podstawowa pętla ma kilka zwodniczych warstw. Z punktu widzenia czystej rozgrywki, identyfikacja ducha staje się trudniejsza na późniejszych poziomach. Większe mapy utrudniają odnalezienie źródła nawiedzenia, ale odkrycie lokalizacji to tylko pierwszy i najłatwiejszy krok. Gracze muszą wykonać szereg różnych testów, aby określić, jaki rodzaj ducha nawiedza daną nieruchomość, a to wymaga czasu, koordynacji i odpowiedniego sprzętu.

Na bardziej podstępnym poziomie, ten powoli skalujący się poziom trudności ma na celu zwabienie gracza w fałszywy stan pewności siebie. Wczesne poziomy rozwijają poczucie, że twoja skoordynowana praca zespołowa może osiągnąć wszystko. Podczas gdy pojawiają się wyzwania, poziomy te powoli uczą cię narzędzi i przepływu rozgrywki. Napędem tego napięcia jest sztuczna inteligencja, która jest nieprzewidywalna, ale nie przypadkowa. Znajduje ona pomysłowe sposoby, aby odciągnąć graczy od siebie i zmusić ich do działania w coraz bardziej ryzykownych scenariuszach, w których ryzyko popełnienia błędu przez gracza jest coraz większe. Na szczęście, martwi gracze mogą nadal obserwować, jak wściekłe duchy po kolei likwidują resztę ich drużyny. Twoim celem jest ostatecznie dowiedzieć się, co i dlaczego, a następnie wydostać się, ale droga do tego celu jest często znacznie bardziej skomplikowana. A narzędzia dostępne dla duchów są ogromne, zróżnicowane i zaprojektowane tak, aby skutecznie zmusić graczy do zastanowienia się nad swoimi decyzjami. Otwarta kwestia tego, jak dokładnie działa A.I., sprawia, że gracze mogą zgadywać, jakie będą ich kolejne ruchy i popełniać krytyczne błędy wynikające z przeceniania lub niedoceniania sytuacji.

Częściowo wynika to z wyjątkowego projektu scenariusza w Phasmophobii. Zamiast polegać na gąbczastych kulach, przerażających zaskoczeniach i gore, Phasmophobia stawia na powolne budowanie terroru. Każda posiadłość zaczyna się jako znana niewiadoma, ale zachowanie i nastawienie duchów może szybko wszystko zepsuć. Nieoczekiwane wyzwania zmuszą graczy do przemieszczania się między pokojami i z powrotem, a także do wyjazdu do vana po sprzęt i upewnienia się, że wszystko jest ustawione. Czas jest tutaj wrogiem. Po pewnym czasie eksploracji, duchy zaczynają aktywnie polować na ciebie, a to zmusza graczy do szybkich działań. Zmusza ich to również do oceny każdego elementu otaczającego ich środowiska. Wrażenia środowiskowe będą się wahać od odległych jęków i skrzypienia desek do dźwięku oddechu w uchu i słabo widocznych widmowych bytów. Najbardziej trzewiowe strachy są starannie rozmieszczone, a zobaczenie ich twarzą w twarz prawdopodobnie oznacza, że twoja postać jest już martwa.

W chwili obecnej Phasmophobia jest w fazie wczesnego dostępu. Ale jej zawartość jest już dość zróżnicowana. Na pięciu mapach można znaleźć zarówno małe domy, jak i rozległe, opuszczone ośrodki zdrowia psychicznego, a każdy z typów duchów ma swoje własne dziwactwa, które sprawiają, że odkrywanie i identyfikowanie ich jest prawdziwą przyjemnością. System progresji nie jest jeszcze w pełni rozwinięty, ale poznanie duchów, na które będziesz polować, daje satysfakcję. Każdy z nich ma swoje własne zachowania, które weterani mogą wykorzystać do dostosowania swojej taktyki, ale błędne rozpoznanie ducha może być kosztownym - i być może śmiertelnym - błędem. Przypuszczalnie w miarę rozwoju gry pojawi się więcej map i typów duchów.

Gatunek survival horrorów jest przepełniony grami, a rynek tylko rośnie, ponieważ sukces gry jest coraz bardziej napędzany przez streamerów i społeczne doświadczenie gry. Ale nawet na tak nasyconym rynku, Phasmophobia udaje się wyróżnić. Pozbawiając grę broni ofensywnej, tworzy wrażenie o wiele bardziej wrażliwe niż w przypadku wielkobudżetowych gier pokroju Resident Evil. A sposób, w jaki gra zachęca do taktyki kooperacji, a jednocześnie ją podważa, dobrze wpisuje się w tematykę gry o polowaniu na duchy.

Plusy:

• Unikalne podejście do horroru kooperacyjnego
• Sprytna sztuczna inteligencja rozpoznająca głos
• Rozgrywka skupiona na dedukcji i rozumowaniu

Minusy:

• Lobby doboru graczy jest trudne w nawigacji
• Brak różnorodności w mapach i duchach